Hi 37

POEMAT
Część druga
MOWY ELIHU
Czwarta mowa Elihu: Sens cierpień Hioba
Poddaj się Bogu!
37 1 A na to drży moje serce, zda się, że z piersi wyskoczy. 2 Tego huku pilnie słuchajcie, grzmotu, co z ust Jego wychodzi. 3 Pod całym niebem latać każe błyskawicy, po krańce ziemi jej światło. 4 Potem nastaje huk straszny, to grzmot zesłał Wszechmocny; nie wstrzymał go, bo ciągle go słychać. 5 A Bóg cudownie grzmi swoim głosem, działając cuda niepojęte.
Różne zjawiska atmosferyczne
6 Śniegowi mówi: "Padaj na ziemię!", ulewie i deszczowi: "Bądźcie mocne!" 7 Ludzi zamyka po domach, by każdy rozważał* Jego dzieła. 8 Zwierzęta zaszyte w kryjówkach nocują w swych legowiskach. 9 Burza przychodzi z komory*, zima [nadciąga] z północy, 10 mróz dany z tchnienia Bożego i lodem ścięta powierzchnia wody. 11 Blask Jego chmury rozpędza, słońce rozprasza obłoki. 12 Tu i tam ono krąży, idzie, by spełnić zlecenia. Wszystkie nakazy [wykona] na całej powierzchni ziemi, 13 jako upomnienie czy łaska lub jako miłosierdzie wysłane*.
Bezsilność człowieka
14 Posłuchaj, Hiobie, zaczekaj! A cuda Boże zrozumiesz*. 15 Czy wiesz, jak Bóg rozkazuje, jak świeci z chmur błyskawicą? 16 Czy wiesz, jak w powietrzu mgły wiszą? Te cuda są pełne mądrości. 17 Ubranie twoje gorące, gdy ziemia spoczywa bez wiatru. 18 Potrafisz z Nim niebiosa rozciągać, twarde jak lustro z metalu?
Bogu nie zdołam odpowiedzieć
19 Poucz nas, co Mu odpowiedzieć, w ciemności nie możemy się bronić*. 20 Czy trzeba Mu zgłosić: "Chcę mówić"? Musi Mu człowiek powiedzieć, że ginie?*
Niedostępny majestat Boży
21 Nie widać teraz światłości, jaśnieje poza chmurami. Zawieje wiatr i je rozpędzi. 22 Z północy przychodzi blask złoty*, to Boga straszliwy majestat. 23 Wszechmocny jest - któż Go dosięże? Pełen potęgi, świętości, bogaty w prawość, nie w ucisk*. 24 Stąd Go się ludzie lękają. Nie zważa na wszystkich mądrych sercem».


Przypisy

37,7 - Nie chodzi tu o zwyczajny opis natury, ale o refleksję religijną na tym tle; także zjawiska naturalne przejawiają Boży sąd lub Jego miłosierdzie.
37,9 - Inni tłum.: "z południa" wg Hi 9,9.
37,13 - Wiersz różnie poprawiany.
37,14 - Ironia. Stąd Hiob nie powinien Boga krytykować, ale zawstydzony upokorzyć się.
37,19 - "Ciemność" odnosi się do ludzkiego umysłu. Inni ten stych opuszczają.
37,20 - Tłum. przypuszczalne.
37,22 - Mowa o tęczy jako zwiastunie zbliżającego się Boga.
37,23 - Wlg: "Wysławiać Go niepodobna".

Zobacz rozdział

Możesz więcej!

Notatki do fragmentów
Historia ostatnio wyszukanych

Załóż konto

Księga Hioba

Hi

Zobacz wstęp i często szukane fragmenty

Dowiedz się więcej!

Masz pomysł?

Napisz do nas i pomóż nam rozwijać wyszukiwarkę

Kontakt

Odkrywaj Słowo Boże

Zobacz co inni wyszukiwali

Zainspiruj się

Polecamy

Światowe Dni Młodzieży Kraków 2016

Światowe Dni Młodzieży Kraków 2016