Hi 6,10
PIERWSZY SZEREG MÓW
30 17 nocą kości me jak piec rozpalone*, cierpienie moje nie milknie. [...]
38 11 I rzekłem: "Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich nadętych fal"*.
42 11 Przyszli do niego wszyscy bracia, siostry i dawni znajomi, jedli z nim chleb w jego domu i ubolewali nad nim, i pocieszali go z powodu nieszczęścia, jakie na niego zesłał Pan. Każdy mu dał jeden srebrny pieniądz* i jedną złotą obrączkę.