3 ¹ Jam człowiek, co zaznał boleści pod rózgą Jego gniewu; ² On mnie prowadził, iść kazał w ciemnościach, a nie w świetle, ³ przeciwko mnie jednemu cały dzień zwracał swą rękę. ¹³ Sprawił, że tkwią w moich nerkach strzały Jego kołczanu; ²² Nie wyczerpała się* litość Pana, miłość nie zgasła. ²³ Odnawia się ona co rano: ogromna Twa wierność. ²⁴ «Działem mym Pan» - mówi moja dusza, dlatego czekam na Niego. ²⁵ Dobry jest Pan dla ufnych, dla duszy, która Go szuka. ²⁶ Dobrze jest czekać* w milczeniu ratunku od Pana. ²⁷ Dobrze dla męża, gdy dźwiga jarzmo* w swojej młodości. ²⁸ Niech siedzi samotny w milczeniu, gdy On na niego je włożył. ²⁹ Niech usta pogrąży w prochu! A może jest jeszcze nadzieja?* ³⁰ Bijącemu* niech nadstawi policzek, niechaj nasyci się hańbą! ³¹ Bo nie jest zamiarem Pana odtrącić na wieki*. ³² Gdyż jeśli uniży, ma litość w dobroci swej niezmiernej; ³³ niechętnie przecież poniża i uciska synów ludzkich.