3 ¹⁹ Wspomnienie udręki i nędzy - to piołun i trucizna; ²⁰ stale je wspomina, rozważa* we mnie dusza. ²¹ Biorę to sobie do serca, dlatego też ufam: ²² Nie wyczerpała się* litość Pana, miłość nie zgasła. ²³ Odnawia się ona co rano: ogromna Twa wierność. ²⁴ «Działem mym Pan» - mówi moja dusza, dlatego czekam na Niego. ²⁵ Dobry jest Pan dla ufnych, dla duszy, która Go szuka. ²⁶ Dobrze jest czekać* w milczeniu ratunku od Pana. ²⁷ Dobrze dla męża, gdy dźwiga jarzmo* w swojej młodości. ²⁸ Niech siedzi samotny w milczeniu, gdy On na niego je włożył. ²⁹ Niech usta pogrąży w prochu! A może jest jeszcze nadzieja?* ³⁰ Bijącemu* niech nadstawi policzek, niechaj nasyci się hańbą! ³¹ Bo nie jest zamiarem Pana odtrącić na wieki*. ³² Gdyż jeśli uniży, ma litość w dobroci swej niezmiernej; ³³ niechętnie przecież poniża i uciska synów ludzkich. ³⁴ * Gdy pod nogami się depcze wszystkich jeńców kraju - ³⁵ gdy prawa ludzkie się łamie w obliczu Najwyższego, ³⁶ gdy gnębi się w sądzie człowieka - czyż Pan tego nie dostrzega? ³⁷ Któż rzekł i stało się, gdy Pan tego nie nakazał? ³⁸ Czyż nie pochodzi z ust Najwyższego i niedola, i szczęście? ³⁹ Czemu się skarży człowiek żyjący?* Mąż - na [karę za] grzechy?*