Pwt 32,8-13

OSTATNIE POLECENIA MOJŻESZA
Hymn Mojżesza*
Opieka Boża
32 8 Kiedy Najwyższy rozgraniczał narody, rozdzielał synów człowieczych, wtedy ludom granice wytyczał według liczby synów Izraela*; 9 bo Jego lud jest własnością Pana, dziedzictwem Jego wydzielonym jest Jakub. 10 Na pustej ziemi go znalazł, na pustkowiu, wśród dzikiego wycia*, opiekował się nim i pouczał, strzegł jak źrenicy oka. 11 Jak orzeł, co gniazdo swoje ożywia, nad pisklętami swoimi krąży, rozwija swe skrzydła i bierze je, na sobie samym je nosi* - 12 tak Pan sam go prowadził, nie było z nim boga obcego. 13 Na wyżyny świata go wyprowadził i żywił* bogactwami pola. Pozwolił mu miód wysysać ze skały i oliwę z najtwardszej opoki.


Przypisy

32,1 - Pieśń ułożona jest wg schematu sądu Bożego nad narodem. Jest to podstawa nauki proroków. Filologia każe pochodzenie jej datować na wieki XI - VIII przed Chr.
32,8 - Tekst trudny, różnie tłumaczony. W niektórych przekł. staroż. i w tekście z Qumran: "synów Bożych", "aniołów Bożych", może pod wpływem etymologii ludowej.
32,10 - Inni popr.: "wśród nocy".
32,11 - Orzeł zmusza swe młode do wylatywania z gniazda celem ćwiczenia ich skrzydeł, a w razie trudności unosi je na własnych skrzydłach (por. Wj 19,4).
32,13 - Popr. wg przekł. staroż.; hebr.: "i jadł". "Ze skały, opoki" - aluzja do plastrów w szczelinach skalnych i do oliwek rosnących wśród kamieni.

Zobacz rozdział