22 ¹ Dawid wygłosił na cześć Pana słowa pieśni. Było to wtedy, gdy Pan wyzwolił go z ręki wszystkich wrogów i z ręki Saula. ² * Mówił: «Panie, ostojo moja i twierdzo, mój wybawicielu! ³ Boże mój, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono! Ty mnie wyzwalasz od wszelkiej przemocy. ⁴ Wzywam Pana, godnego chwały, a będę wolny od moich nieprzyjaciół. ⁵ Ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie odmęty niosące zagładę. ⁶ Oplątały mnie pęta Szeolu, zaskoczyły mnie sidła śmierci. ⁷ W moim utrapieniu wzywam Pana i wołam do mojego Boga. Usłyszał On głos mój ze swojej świątyni, a krzyk mój dotarł do Jego uszu. ⁸ Zatrzęsła się i zadrżała ziemia. Posady niebios się poruszyły, zatrzęsły się, bo On zapłonął gniewem. ⁹ Uniósł się dym z Jego nozdrzy, a z Jego ust - pochłaniający ogień: <od Niego zapaliły się węgle>. ¹⁰ Nagiął niebiosa i zstąpił, a czarna chmura była pod Jego stopami. ¹¹ Lecąc cwałował na cherubie, a skrzydła wiatru Go niosły*. ¹² Otoczył się mrokiem niby namiotem, ciemną wodą, gęstymi chmurami. ¹³ Od blasku Jego obecności rozżarzyły się węgle ogniste. ¹⁴ Pan odezwał się z nieba grzmotem: to głos swój dał słyszeć Najwyższy. ¹⁵ Wypuścił strzały i rozproszył [wrogów], błyskawice - i zamęt wśród nich wprowadził.