Jl 1,4-10

Lament nad straszliwą plagą szarańczy
1 4 Co pozostało po gazam, zjadła szarańcza, a co pozostało po szarańczy, zjadł jelek, a co pozostało po jelek, zjadł chasil*. 5 Ocknijcie się, pijani, a płaczcie! Narzekajcie wszyscy, co pijecie wino, narzekajcie na młode wino, które odjęto od ust waszych. 6 Nadciągnął bowiem naród przeciw mojemu krajowi, mocny i niezliczony, zęby jego jak zęby lwa, a zęby trzonowe ma jak lwica. 7 Winnicę moją uczynił pustkowiem, a moje drzewo figowe połupał: obnażył je zupełnie i porzucił, tak że gałęzie ich pobielały. 8 Narzekaj, jak dziewica przepasana worem, nad oblubieńcem swojej młodości! 9 Zniknęły ofiary: pokarmowa i płynna, z domu Pańskiego. Okryjcie się żałobą, kapłani, słudzy Pańscy! 10 Spustoszone jest pole, w żałobie jest ziemia, bo spustoszone jest zboże, wysechł moszcz, zwiędło drzewo oliwne.


Przypisy

1,4 - Gazam, jelek, chasil - są to różne nazwy na określenie prawdopodobnie szarańczy. Ich źródłosłowy oznaczają odpowiednie czynności: ścinania, szybkiego biegania, zjadania. Nazw dla szarańczy ST zna aż siedem (por. Jl 2,25; Kpł 11,22). Trudno ustalić, czy zachodzące terminy określają zawsze jednego i tego samego szkodnika, mianowicie szarańczę, czy też obrazują szarańczę w różnych fazach rozwojowych.

Zobacz rozdział