Mk 6,14nn

Dodaj do ulubionych

Zapis z 'nn' oaznacza 'ten i następne', ponieważ nie można jednoznacznie określić ilości szukanych wersetów - wyświetlony jest fragment do następnego szukanego wersu albo do końca rozdziału.

DZIAŁALNOŚĆ JEZUSA W GALILEI

BLIŻSZE PRZYGOTOWANIE UCZNIÓW

Sąd Heroda o Jezusie*

6¹⁴Także król Herod posłyszał o Nim gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: «Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w Nim».¹⁵Inni zaś mówili: «To jest Eliasz»; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków.¹⁶Herod, słysząc to, twierdził: «To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał».

Śmierć Jana Chrzciciela*

¹⁷Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu, z powodu Herodiady, żony brata swego Filipa, którą wziął za żonę.¹⁸Jan bowiem wypominał Herodowi: «Nie wolno ci mieć żony twego brata».¹⁹A Herodiada zawzięła się na niego i rada byłaby go zgładzić, lecz nie mogła.²⁰Herod bowiem czuł lęk przed Janem, znając go jako męża prawego i świętego, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a przecież chętnie go słuchał.²¹Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobom znakomitym w Galilei.²²Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczęcia: «Proś mię, o co chcesz, a dam ci».²³Nawet jej przysiągł: «Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa».²⁴Ona wyszła i zapytała swą matkę: «O co mam prosić?» Ta odpowiedziała: «O głowę Jana Chrzciciela».²⁵Natychmiast weszła z pośpiechem do króla i prosiła: «Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela».²⁶A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i biesiadników nie chciał jej odmówić.²⁷Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu²⁸i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczęciu, a dziewczę dało swej matce.²⁹Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.

Powrót Apostołów. Pierwsze rozmnożenie chleba

³⁰Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali.³¹A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.³²Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno.³³Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili.³⁴* Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza*. I zaczął ich nauczać.³⁵A gdy pora była już późna, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce jest puste, a pora już późna.³⁶Odpraw ich! Niech idą do okolicznych osiedli i wsi, a kupią sobie coś do jedzenia».³⁷Lecz On im odpowiedział: «Wy dajcie im jeść!» Rzekli Mu: «Mamy pójść i za dwieście denarów kupić chleba, żeby im dać jeść?»³⁸On ich spytał: «Ile macie chlebów? Idźcie, zobaczcie!» Gdy się upewnili, rzekli: «Pięć i dwie ryby».³⁹Wtedy polecił im wszystkim usiąść gromadami na zielonej trawie*.⁴⁰I rozłożyli się, gromada przy gromadzie, po stu i po pięćdziesięciu.⁴¹A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, by kładli przed nimi; także dwie ryby rozdzielił między wszystkich.⁴²Jedli wszyscy do sytości.⁴³i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszów ułomków i ostatków z ryb.⁴⁴A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn.

Jezus chodzi po jeziorze*

⁴⁵Zaraz też przynaglił swych uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzali Go na drugi brzeg, do Betsaidy, zanim odprawi tłum.⁴⁶Gdy rozstał się z nimi, odszedł na górę, aby się modlić.⁴⁷Wieczór zapadł, łódź była na środku jeziora, a On sam jeden na lądzie.⁴⁸Widząc, jak się trudzili przy wiosłowaniu, bo wiatr był im przeciwny, około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze, i chciał ich minąć.⁴⁹Oni zaś, gdy Go ujrzeli kroczącego po jeziorze, myśleli, że to zjawa, i zaczęli krzyczeć.⁵⁰Widzieli Go bowiem wszyscy i zatrwożyli się. Lecz On zaraz przemówił do nich: «Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!».⁵¹I wszedł do nich do łodzi, a wiatr się uciszył.⁵²Oni tym bardziej byli zdumieni w duszy, że nie zrozumieli sprawy z chlebami, gdyż umysł ich był otępiały.

Uzdrowienia w Genezaret*

⁵³Gdy się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu.⁵⁴Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go poznano.⁵⁵Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych, tam gdzie, jak słyszeli, przebywa.⁵⁶I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli się dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

Odsłuchaj

Przypisy

6,14 - (Mk 6,14-29) - Por. Mt 14,1-12 z przypisami; Łk 9,7nn.
6,17 - Por. Mt 14,3-12; Łk 7,9.
6,34 - Lb 27,17; Ez 34,5.
6,39 - Co wskazuje na wiosnę, blisko Święta Paschy (J 6,4).
6,45 - Por. Mt 14,22-33 z przypisami; J 6,16-21.
6,53 - Por. Mt 14,34nn z przypisami.